I’ve got the power!

Door Suus Reep

‘I’ve got the power!!’, schalde elke ochtend door mijn koptelefoon. Mijn rode walkman verstopt in mijn binnenzak. Het geluid net hard genoeg om alles goed te horen, zonder dat anderen konden horen waar ik naar luisterde. Als ik mijn klasgenoot zag aanfietsen, klikte ik de stop-knop in en verdwenen mijn oordopjes in mijn jas, samen met mijn eigen power. 

Het voortgezet onderwijs, een mooie én voor mij ook heftige tijd. Van de tijd dat je jouw schooltas veel te groot was om te dragen. Je schooltas in het begin veel te groot en zwaar was. En waar je in het begin alleen maar liep te verdwalen en te laat in de klas was. En op het eind precies wist hoe je de lessen kon missen.  

Ik heb er veel mogen beleven en leren. Het was het begin van het opbouwen van mijn eigen netwerk buiten mijn familie en vaste vrienden via de sport. En onbewust het begin van een ontdekkingstocht naar mijzelf. 

Van held op sokken naar heldin

Vanavond mag ik dan toch op het podium staan. Niet om toneel te spelen, maar om de presentatie te doen tijdens het slotavond van Internationale Vrouwendag. Een dag waarvan ik vond dat het dit jaar ook weer georganiseerd moest worden. Waarbij twee kanjers van mensen, Gönül en Johannette, mij hebben gesteund om die stap te zetten. 

Het thema is ‘Heldin’. Spreekt het je aan of schrikt het je af? Het is nogal wat, om te zeggen dat je heldin bent wilt zijn. Bij mij komen woorden als ‘arrogantie’ en ‘doe maar normaal’ direct naar boven. 

En toch heb ik eind vorig jaar een bericht gestuurd naar Creating Heroes in Apeldoorn, met de vraag: Deze held op sokken wil graag heldin worden. Willen jullie mij hierbij helpen? 

Waarom? Omdat ik iets wil bijdragen, vanuit mijzelf aan de maatschappij. Om betekenisvol te ondernemen, heb ik deze stap nodig. Dus ik ga ervoor. Ik word mijn eigen heldin. 

Mijn heldinnen

Wie is jouw heldin? Deze vraag kreeg ik geregeld de afgelopen tijd. Ik heb niet echt één heldin. Ik haal inspiratie uit diverse heldinnen. En mijn heldinnen, dat zijn niet de dames die alleen maar op het podium staan. Dat zijn de dames die iets bijdragen, die ergens voor staan of voor gaan. 

Ik vind iemand een heldin als ze gaat werken bij een bedrijf waardoor je wat kan bijdragen aan de welzijn van de medemens. Ik vind de jonge meiden om mij heen die in het buitenland stage gaan lopen bij een ziekenhuis of zich inzetten voor een goed doel tijdens een tussenjaar ook heldinnen. 

Daarnaast vind ik mijn oud-collega een heldin die koos voor de techniek, terwijl haar ouders zeiden, ga maar de kraamzorg in. En ik vind mijn buurvrouw een heldin, omdat zij zich wekelijks als vrijwilliger inzet om ouderen wegwijs te maken in de wereld van sociale media. Omdat daardoor de wereld van de ouderen weer een stukje groter kan worden. 

In welke vorm dan ook, het maakt mij niet uit. Als je maar dichtbij je zelf blijft. Gebruik andere heldinnen als inspiratie. Wat spreken ze in je aan, wat gaat er bij jou daardoor borrelen? Bedenk wat jou inspireert, wat jij wilt en waar jij blij van wordt. 

En zorg dat je jezelf niet voorbij gaat in de wens om een heldin voor een ander te zijn. Ik heb het lang genoeg zelf gedaan, dat ik van alles deed, waar ik op gewaardeerd werd. Dat ik niet zag en wist wat ik zelf wilde en kon bijdragen. Waarbij ik zelf letterlijk en figuurlijk mezelf voorbij liep. Sindsdien is mijn moto: Voel je senang, met alles wat je doet en waarvoor je kiest. Dichtbij jezelf blijven, daar ligt jouw kracht.

Het mooie is dat het vaak gaat om dingen die jij doet omdat je vanzelfsprekend vindt. Dat je denkt, dat doet toch iedereen? Zo moeilijk is dat toch niet? Ik vind iemand ook een heldin als zij mensen helpt die problemen hebben met de financiën. Dat kan toch iedereen, denk je misschien. Nou, echt niet! Als ik cijfers zie, ren ik weg of val ik in slaap. Dat is duidelijk geen heldinnenkracht van mij.

En zorg dat je jezelf niet voorbij gaat in de wens om een heldin voor een ander te zijn.

Terug naar de avond van Internationale Vrouwendag. Terwijl ik vroeger luisterde naar ’I’ve got the power!’, had ik een klasgenote die wel power kon geven. Daarbij voelde ik mij écht een heldin op sokken. We hebben elkaar nooit meer gezien na de schoolperiode. We zijn beide ons pad gegaan. 

Maar vanavond sta ik samen met haar op het podium. Met Yasemin Çegerek, tegenwoordig wethoudster van Heerde en nog steeds inwoonster van Apeldoorn. 

Ik ben benieuwd of ze me nog kent en hoe ze daadwerkelijk naar mij kijkt. En dat maakt ook niet uit. Vanavond staan wij er, in onze eigen kracht. Om de aanwezige mensen te inspireren en uit te nodigen om te kijken naar hun eigen kracht. Want iedereen kan zingen: I’ve got the power!!